Ustawa o podatku od spadków i darowizn reguluje zasady
opodatkowania nieodpłatnych przysporzeń majątkowych dokonywanych na
rzecz osób fizycznych tytułem: dziedziczenia, zapisu, zapisu
windykacyjnego, dalszego zapisu, polecenia testamentowego, darowizny,
polecenia darczyńcy, zasiedzenia, nieodpłatnego zniesienia
współwłasności, zachowku, nieodpłatnej renty, użytkowania oraz
służebności. Nieodpłatne nabycie majątku nie zawsze jest więc wynikiem
zdarzeń losowych (np. spadek), w większości przypadków następuje w
wyniku podjętej przez osoby zainteresowane decyzji co do formy i
wartości rozporządzenia, przy uwzględnieniu zarówno skutków prawnych,
jak i podatkowych takiego rozporządzenia.
W podatku od spadków i
darowizn w okresie obowiązywania ustawy kilkakrotnie dokonywano zmian
jej przepisów polegających głównie na rozszerzaniu preferencji
podatkowych w postaci zwolnień podatkowych (ulg mieszkaniowych), w tym